Od Miury do Revuelto: jak zmieniał się silnik V12 Lamborghini przez 60 lat

3 października 2026 r. media motoryzacyjne opublikowały porównanie sześciu Lamborghini z silnikami V12: Miury, Countacha, Diablo, Murciélago, Aventadora i Revuelto. Zespół carwow zebrał je do wyścigów na 1/4 mili, ale różnice między samochodami są ciekawsze niż sam wynik. Ta sekwencja modeli pokazuje zmiany w układzie silnika, sposobie zasilania, skrzyni biegów i przeniesieniu napędu.

Rok 2026 oznacza 60 lat od debiutu Miury. W tym czasie silnik V12 zachował wolnossącą konstrukcję, ale niemal wszystko wokół niego się zmieniło: gaźniki zastąpił elektroniczny wtrysk paliwa, pojawił się napęd na cztery koła, a w Revuelto silnik benzynowy współpracuje z trzema silnikami elektrycznymi.

Miura: dwanaście cylindrów w poprzek nadwozia

10 marca 1966 r. Lamborghini zaprezentowało Miurę podczas targów motoryzacyjnych w Genewie. Silnik V12 umieszczono za kabiną pasażerską, przed tylną osią, poprzecznie do nadwozia. Taki układ pozwolił skrócić rozstaw osi, ale wymagał połączenia silnika i skrzyni biegów w kompaktowym zespole.

Oryginalna Miura P400 osiągała 350 CV przy 7000 obr./min. Później pojawiły się wersje P400 S o mocy 370 CV oraz SV o mocy 385 CV. W swojej oficjalnej historii Miury Lamborghini opisuje także inne zmiany wprowadzone w modelu SV z 1971 r.: szersze tylne opony, wzmocnione nadwozie, zmodyfikowane zawieszenie oraz oddzielny układ smarowania skrzyni biegów.

To dobry przykład tego, dlaczego rozwoju modelu nie można oceniać wyłącznie na podstawie mocy. Przyrost między pierwszą wersją P400 a SV wyniósł 35 CV, ale zmiany wpłynęły również na sposób przenoszenia mocy na drogę oraz rozmieszczenie elementów mechanicznych.

Countach: silnik ustawiony wzdłużnie, a skrzynia przesunięta do przodu

Prototyp Countach LP500 pokazano w Genewie w marcu 1971 r., natomiast produkcyjna wersja LP400 pojawiła się w 1974 r. W przeciwieństwie do poprzecznego układu Miury silnik zamontowano wzdłużnie. Skrzynia biegów znalazła się przed silnikiem V12, niemal między fotelami.

Pierwszy LP400 korzystał z silnika o pojemności czterech litrów i mocy 375 CV. Później zwiększano pojemność: w Countachu 5000S wynosiła ona 4.8 l, a w wersji Quattrovalvole 5.2 l. Ten ostatni model otrzymał głowice z czterema zaworami na cylinder, a wersja z gaźnikami osiągała 455 CV.

Nazwa Quattrovalvole bezpośrednio odnosi się do czterech zaworów. Nowe oznaczenie wskazywało na konkretną zmianę konstrukcji silnika, a nie tylko na inne nadwozie lub pakiet wyposażenia.

Gdzie znajduje się skrzynia biegów?

Countach ma silnik za kabiną pasażerską, ale skrzynię biegów umieszczono przed silnikiem. Oznacza to, że określenie „układ centralnosilnikowy” nie opisuje w pełni położenia wszystkich najważniejszych podzespołów. V12 Miury jest zamontowany poprzecznie, w Countachu wzdłużnie, natomiast skrzynia biegów Revuelto znajduje się za silnikiem i również jest ustawiona poprzecznie. Układ przeniesienia napędu zmieniał się wraz z wymaganiami stawianymi samochodowi, mimo że silnik nadal znajdował się za kierowcą i pasażerem.

Diablo i Murciélago: wtrysk paliwa oraz napęd na cztery koła

Lamborghini zaprezentowało Diablo 21 stycznia 1990 r. Jego silnik V12 o pojemności 5.7 l rozwijał 492 CV i korzystał z elektronicznego wtrysku paliwa. Konstrukcja silnika nadal wywodziła się z wcześniejszych jednostek V12 Lamborghini, ale dawkowanie paliwa nie zależało już od gaźników.

Pierwsze Diablo miało napęd na tylne koła. W 1993 r. pojawiło się Diablo VT z napędem na cztery koła; sprzęgło wiskotyczne pozwalało przekazywać część momentu obrotowego na przednie koła. W efekcie dwie wersje Diablo mogą znacznie różnić się elementami układu napędowego, nawet jeśli z zewnątrz są do siebie podobne.

Murciélago zadebiutowało podczas targów motoryzacyjnych we Frankfurcie we wrześniu 2001 r. Jego początkowy silnik V12 o pojemności 6.2 l osiągał 580 CV, a napęd na cztery koła był częścią konstrukcji modelu od początku. Ostatecznie moc gamy wzrosła do 670 CV w wersji LP 670-4 SV.

Na tym etapie Lamborghini zwiększało nie tylko moc silnika. Rozwój układu napędowego rozszerzył możliwości przenoszenia mocy na drogę: do tylnych kół napędzanych dołączyły przednie, a zarządzanie trakcją stało się bardziej złożone.

Aventador: nowy V12 zamiast dalszego rozwijania starej konstrukcji

W 2011 r. Lamborghini wprowadziło model Aventador LP 700-4. Samochód opracowano z myślą o nowym, wolnossącym silniku V12 o pojemności 6.5 l i mocy 700 CV. Otrzymał także monokok z włókna węglowego oraz napęd na cztery koła.

Był to ważny punkt zwrotny w historii silnika. Miurę, Countacha, Diablo i Murciélago łączył rozwój oryginalnej konstrukcji V12 Lamborghini, natomiast Aventador rozpoczął kolejny rozdział z nowym silnikiem. Ta sama liczba cylindrów nie oznacza, że każda generacja korzystała z tego samego silnika o zwiększonej pojemności.

Z czasem silnik Aventadora był dalej udoskonalany. W wersji SVJ moc wzrosła na przykład do 770 CV. Nawet ten wariant nie miał silników elektrycznych: za napęd całego układu odpowiadał sam benzynowy V12.

Sześć generacji: jak rosła moc

Tabela przedstawia pierwsze produkcyjne wersje poszczególnych modeli. Dzięki temu można prześledzić rozwój każdej generacji bez mieszania bazowej Miury z późniejszym Aventadorem SVJ czy specjalną wersją Revuelto.

Pojemność podano zgodnie z zaokrąglonymi oznaczeniami producenta. Moc wyrażono w koniach mechanicznych, które Lamborghini oznacza jako CV. Wersje uczestniczące w niedawnym wyścigu carwow różnią się od niektórych samochodów przedstawionych w tabeli: na przykład w wyścigu wystąpiła Miura SV, a nie oryginalna wersja P400.

Revuelto: V12 staje się częścią układu hybrydowego

29 marca 2023 r. Lamborghini zaprezentowało Revuelto, produkcyjną hybrydę typu plug-in z silnikiem V12. Wolnossąca jednostka o pojemności 6.5 l osiąga 825 CV przy 9250 obr./min. W połączeniu z trzema silnikami elektrycznymi cały układ napędowy rozwija 1015 CV.

Dwa silniki elektryczne zamontowano z przodu, a trzeci połączono z tylnym układem napędowym. Ośmiobiegowa skrzynia dwusprzęgłowa znajduje się poprzecznie za silnikiem V12. Akumulator litowo-jonowy zajmuje tunel środkowy, który wcześniej wykorzystywano do mechanicznego połączenia z przednią osią.

Układ napędowy można przeanalizować na oficjalnej stronie Revuelto. Zachowując wolnossący silnik, Lamborghini zmieniło sposób realizacji napędu na cztery koła: przednie koła są napędzane przez silniki elektryczne.

825 czy 1015 CV: co należy porównywać z Miurą?

1015 CV to moc całego układu hybrydowego, a nie samego silnika V12. Przy porównywaniu silników benzynowych należy zestawić 825 CV Revuelto z 350 CV oryginalnej Miury. Aby porównać samochody jako całość, trzeba uwzględnić także silniki elektryczne, masę, opony, układ napędowy i skrzynię biegów. Lamborghini podaje moc silnika oddzielnie w broszurze technicznej Revuelto.

Co pokazuje wyścig starych i nowych Lamborghini?

W porównaniu carwow najnowsze Revuelto ukończyło wyścig przed Aventadorem i Murciélago. Wśród klasycznych samochodów wyniki również zależały od sposobu startu: część wyścigów rozpoczynano w ruchu, aby chronić sprzęgła. Są to obserwacje z jednego konkretnego testu, a nie fabryczne dane dotyczące przyspieszenia ani uniwersalny ranking wszystkich wersji Lamborghini.

Dla czytelników wyścig jest przydatnym wizualnym porównaniem różnych koncepcji inżynieryjnych. W klasycznych samochodach kierowca bezpośrednio obsługuje sprzęgło i biegi, natomiast nowoczesny układ hybrydowy rozdziela moment obrotowy między kilka silników. Taka sama liczba cylindrów nie sprawia, że samochody zachowują się tak samo.

Przez 60 lat zmieniał się nie tylko silnik V12, lecz także sposób wykorzystywania jego mocy. W Miurze trzeba było kompaktowo zabudować duży silnik, Countach wprowadził inny układ, a Diablo i Murciélago przyniosły nowe systemy zasilania oraz przeniesienia napędu. Aventador otrzymał nowy silnik, natomiast Revuelto połączyło wolnossący V12 z napędem elektrycznym. Te zmiany wyjaśniają różnice między generacjami znacznie lepiej niż pojedyncza wartość mocy.